Van Dit un Dat un over Minsken un hör Wark in Ostfreesland. Aber ok 'n bietje Gedöns un Saken van Nahbers

Donnerstag, 6. Januar 2011

Ik hebb gien Köölen mehr

van Johann Beerens, Tergast

Man, o man, dat wassen harde Winterweeken. Begünnen dä dat all um de Wiehnachtstied. De Ruten harrn dicke Blömen ansett,  Pütten un Pumpen weern full Iis, de Sloten un Depen weern fast froorn. Toeerst weer dat ja ok’n moi Freid, elk un een suusde mit Schöfels up den dichtfroorn Water,  Kinner harrn hör Slee van Böön haalt un sliddern van Diek hendaal. Man naa Neejaar,  daar puusde de Oostwind over dat freeje Land. Kien Minske  gung mehr vöör Döör, wenn’t neet weesen muss.


Ik was in Ollers’m in Lehr. Saterdags kunn ik naa Huus in’t Rheiderland. An disse Dag harrn Goldschweer van Hatz’m und Zimmermann in Ollers’m  hör Fährbooten fastleggt. Was toe vööl Drieviis up Eemse. Man in Peetjem, daar sull dat noch gaan. De fief of sess Kilometer toe Foot weern moi Loopke, de Wind dreev mi un de fine, witte Snee vöran.. Mit de Büüdel mit’n Krintstuut un fuule Waaske unner Arms wuur mi dat neet mal stuur.

„Hest aberst mehr  Glück as V’stand,“  se Bootsmann Harbers, “wi wullen nedderkraat afleggen. T’is de lesde Törn vandage.“ De Fährskipp lagg temelk deep in Muu. Dicke swarte Damp kringelde ut Schöstien. In Kajüt satt all’n Koppel Mannlü, de all mit naa Ditz’m wulln. Hier was datt moi warm. Ketelbööter Conrad harr de Döör naa’t  Stookruum open laten. He was d’r drokk bi, een Sküppe Köölen naa anner in’t Füür toe goejen. Muss vööl Damp maakt waarn, um datt de Skipp in Faahrt kwam.

An de Boordswanden knisterde un grusterde dat allmachteg. De Iisflaaken skuuvden van vörn na achtern. An’t Heck smeet de Skruuv de Slick up, grau un smuddeelig sach dat ut. Bummiis full van’t Kaant in de Strudel, witt un grau v’rsmellten sück.  .

Up eenmaal gaff dat’n Stööt.  Dat Skipp sküddelt sück. Dann stuun he still. Nix gung mehr. „Wi sitten fast,“ reep Käppen Hommers. „Maak Damp Conrad, ik sett toerügge.” Hommers leggde de Achtergang in, de Skipp rükkelde un sküddelde sück machtig. Fief off tein Zentimeter achterut, dann stunn he weer. „Wi mutten wachten, bit hento dat Water stiggt. Dann koomen wi weer lös,“ meende Harbers, “vör uns liggen wall veer of sess dicke Iisplaaten, daar koomen wi so neet döör.“

„Jo, jo,“ meende Hinnerk. He satt in’t Ecke, sein Foeten kreegen de warme Swall ut Stookkaamer aff. Teegen hum Jann-Willm, de sück an sien Fründ duuken de. Harm Wientjes trukk an sien Piepe. Man daar kwamm gien Rook ut, T’back wass up. „So’n Shiet ok.“ Smidbaas Warnders truck sein Ulster dichter um sein Buuk, he harr’n paar Breinermoorsters ut Emden haalt. “Wenn wi hier overnachten sölln, dann man goede Nacht,“ frötzelde  Karl Meiners, een junge Keerl ut Critz’m, un kroop mit Kopp in sein Joppe. „Jo, jo,“ leet Hinnerk sück höörn.

Bleev ok’n heele Tiedlang duff un still in’t Kajüt. Man mit de Tied fung doch een of anner an toe quasseln, v’tellde van sien Wark up Werft in Emden of van sien   Huus of ok wall watt anners un ditjes und datjes.

Klaas full dat weer in. „Hebb ji dat höört,“ se he,“ in Noort wassen lesde Weeke haast veer Jungse un een Wicht v’drunken. Se wullen ok over’d Eemse. Nu, de Brügg liggt in Water, is sprengt. Un de Pünten liggen all dagelang in’t Iis fast. Man an’t Kant laggen twee Roijbooten. Wiel de Iisplaaten  in midden van’t Faarwater dreeven, steegen de fief Kumpels in een van de Kaans und roijden aff. De eerste Iisplaaten kunnen se noch wegstööten, man dat Iis wuur dichter und knaakerg. Hör Boot satt fast, se kunnen ok utstiegen un up’t Iis staan. Man de Rheiderlandsche Siet was noch wiet weg. Twee van de Jungse wassen ok all insackt und harrn stieffroorn Büxens.“

Klaas slaag de Arms um sien Skullers, sien Fingers weern kolt waarn. “Un wat is dann p’ssert?“ froog Jann. „Nu, de Noortmer Fährlüü satten wall in’t Kroog. Wo se d’r achter koomen bünt, weet ik neet. Man se sünd mit de anner Boot naa de Iisplakken, de nu all bold an anner Siet van de kötte Brügg dreeven weern. Dat wassen befahrn und krachtege Mannlüü, se kreegen de Boot, waar de Kinner insatten, toe footen und kunnen daarmit dann na Noort torügg roijen.“ „Dat was wall knapp, wa? Man t’is noch mal goed gaan, wa?“ meend Harm un truckk weer an sien kolle Piepe. „Jo, jo“. Dat was Hinnerk.

„Maak Damp  Conrad, nü geiht dat wieder,“ bölkde Hommers in’t  Stookruum. Langsaam truck dat Skipp  achterut. Upaamen bi de Mitfahrers. Man wat was dat? Na’n paar Minuten stunn de Fähr weer. „Mehr Damp, Conrad, wi mutten Vulldamp loopen.“  Vörn in Muu haarn sück noch mehr Iisflaaken overnanner skooven. Bi uploopend Water wuurn dat  eerder mehr as minner. „Conrad, ik bruuk mehr Damp, anners geiht d’r nix mehr,“ reep de Käppen ut sien Stüürhuuske. „Ik hebb kien Köölen mehr, Käppen. Fahr man mit lüttje Kracht toerügg. Dann köönt wi dat mörgen mit neeje Köölen noch eenmal v’rsööken.“

Dat was wall nix mit naa Huus hen koomen an disse Weekenenn. Teegen de stieve Oostwind an kwamm ik laat Avends in Ollers’m an. Waar de annern bleeven bünt, weet ik neet. An de anner Saterdagen kunn ik over’t Iis loopen, bitt Märt stunn de Eems. 

Auszug aus dem Büchlein:
Upskreven: to lesen un vörlesen



Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen